reklama

Choroba od kota: toksoplazmoza, toksokaroza, tasiemczyca, świerzb, chlamydioza, wścieklizna, grzybica, choroba kociego pazura

Martyna Jaros
Martyna Jaros
Zaktualizowano 
Koty domowe, których właściciele dbają o ich szczepienie i higienę, nie stanowią zagrożenia dla zdrowia właściciela.
Koty domowe, których właściciele dbają o ich szczepienie i higienę, nie stanowią zagrożenia dla zdrowia właściciela. pixabay.com
Choroba kociego pazura – bartonella, to niebezpieczna dla zdrowia człowieka, a często traktowana w sposób lekceważący, choroba przenoszona przez chore koty. Równie niebezpiecznymi dla człowieka są inne choroby od kota, takie jak wścieklizna, czy grzybica. Wielu z nich można zapobiec, dbając o higienę osobistą i zdrowie swojego czworonoga.

Choroba od kota – toksoplazmoza

Toksoplazmoza to pasożytnicza choroba zakaźne wywoływana przez pierwotniaka Toxoplasma gondii.
W krajach europejskich, do zakażenia dochodzi przede wszystkim z powodu:

  • niskiego poziomu higieny osobistej – m.in. nie mycie rąk,
  • spożywania zanieczyszczonej wody lub żywności,
  • spożywania niedogotowanego lub surowego mięsa: drobiowego, wieprzowego, baraniego lub koziego zanieczyszczonego cystami, czyli mięsa pochodzącego z nieznanego źródła,
  • kontaktu z zanieczyszczoną glebą np. podczas prac w ogrodzie, w piaskownicy,
  • kontaktu z chorymi zwierzętami: przydomowym drobiem (jaja są bezpieczne), krowami (mleko może również zawierać cysty), dzikami, sarnami, zającami, gołębiami, kleszczami.

W Europie, wbrew powszechnie panującym opiniom, domowe koty stanowią małe zagrożenie zakażenia toksoplazmozą. Niebezpieczne mogą być wyłącznie koty karmione surowym mięsem, wolno żyjące i koty wychodzące z domu.

Kocięta od małego wychowywane w domu, karmione pełnowartościową, gotową karmą mają małe szanse spożycia zakażonego pokarmu lub wody. Jedynie koty bezpańskie i często wychodzące z domu mają szanse na zakażenie, a tym samym mogą stanowić zagrożenie dla człowieka.

W przeciwieństwie do krajów europejskich, w Ameryce Środkowej najczęstszą przyczyną zachorowań na toksoplazmozę jest kontakt z bezpańskimi, zakażonymi kotami lub ich odchodami.

Uwaga na bakterie: 10 najbrudniejszych miejsc wokół nas

Przebieg choroby jest zwykle łagodny, bezobjawowy, a choroba ustępuje samoistnie. Niekiedy obserwuje się powiększenie szyjnych węzłów chłonnych, a w przypadku zajęcia węzłów krezkowych – występują bóle brzucha, biegunka i wymioty.

W niektórych przypadkach, toksoplazmoza, może objawiać się podobnie jak grypa:

  • stanem podgorączkowym, bądź gorączką nie wyższą niż 38,5 st. Celsjusza,
  • bólami mięśni,
  • ogólnym osłabieniem,
  • zmniejszoną tolerancją wysiłku,
  • bólem głowy,
  • rzadziej bólem i zapaleniem gardła.

Rzadko, choroba może przybrać postać mononukleozopodobną, czyli objawić się gorączką, bólami głowy, gardła, mięśni i powiększeniem szyjnych węzłów chłonnych, a także obecnością we krwi nietypowych limfocytów.

Bez wykonania badań serologicznych i badań dodatkowych, zdiagnozowanie toksoplazmozy stwarza duże trudności.

U osób chorych na AIDS, czyli cierpiących na deficyty odporności, toksoplazmoza przybiera postać uogólnionego zarażenia. Bardzo często atakuje ośrodkowy układ nerwowy, co prowadzi do zaburzeń równowagi, zmian w gałkach ocznych, bólów oraz zawrotów głowy, a także rozwoju niebezpiecznych dla życia ropni mózgowych, zapalenia mięśnia sercowego, płuc lub wątroby.

Toksoplazmoza jest niebezpieczna dla kobiet ciężarnych. Do zakażenia chorobą może dojść tylko raz – dlatego, na ogół tylko jedna ciąża jest zagrożona chorobą.

Niebezpieczeństwo wynika ze zdolności pasożyta do przenikania przez łożysko. Zarażenie w I trymestrze, kończy się najczęściej poronieniem. W II powoduje powstanie ciężkich uszkodzeń rozwojowych – zwykle ujawnia się jedna lub dwie z następujących:

  • anatomiczne uszkodzenia narządu wzroku,
  • padaczka,
  • wodogłowie,
  • zwapnienie śródmózgowia,
  • uszkodzenie słuchu,
  • porażenie mózgowego.

Zakażenie płodu w III trymestrze zwykle nie daje żadnych objawów u nowo narodzonego dziecka – ale brak objawów nie oznacza braku choroby. Nierozpoznana i nieleczona wrodzona toksoplazmoza rozwija się przez wiele lat, objawiając się pod postacią różnych zaburzeń neurologicznych narządu słuchu i wzroku. Mogą pojawiać się u dziecka drgawki i drżenia mięśniowe.

Dane statystyczne z 2004 r. pokazują, że w Polsce blisko 50% kobiet w wieku rozrodczym, przed zajściem w wiążę przechodzi toksoplazmozę, a choroba ta występuje u 1-4 dzieci na 1000 porodów.

Czytaj także

Choroba od kota – toksokaroza

Toksokaroza, podobnie jak toksoplazmoza, jest chorobą pasożytniczą, którą wywołują larwy glisty kociej lub psiej. Glisty składają jaja w jelitach kota, które są wydalane wraz z kałem zwierzęcia.

Kontakt z zakażonym kałem jest drogą zakażenia dla człowieka.Ponadto malutkie larwy, bardzo łatwo przyczepiają się do kociego futra i łapek, dlatego mogą być roznoszone po całym domu z kuwety. Na zakażenie toksokarozą szczególnie narażone są dzieci, ponieważ nie pamiętają one o myciu rąk, a często podnoszą coś z ziemi.

Po przeniknięciu do ludzkiego organizmu z jaj wykluwają się larwy, które dojrzewają i osiedlają się w różnych narządach wewnętrznych. Najczęściej bytują w: wątrobie, płucach, mózgu, oczach.

Zwykle zakażenie powoduje:

  • kaszel i duszności – jeśli larwy znajdują się w płucach,
  • nudności i bóle brzucha – gdy żyją w wątrobie,
  • problemy z widzeniem – w przypadku larw znajdujących się w oku,
  • objawy neurologiczne – jeśli dostaną się do mózgu.

Przez długi czas, toksokaroza może nie dawać widocznych symptomów, dlatego jej wykrycie nie jest proste. Leczenie jest bardzo długie i często musi odbywać się w specjalistycznych ośrodkach.
W celu zapobiegania toksokarozie, należy regularnie odrobaczać kota oraz dbać higienę rąk.

Czytaj także

Choroba od kota – tasiemczyca

Tasiemczyca to bardzo rzadka choroba odzwierzęca, którą trudno wyleczyć. Wywołana jest obecnością w jelicie człowieka pasożyta, o płaskiej budowie ciała - tasiemca D.caninum.

W cyklu rozwojowym tasiemca D. caninum, żywicielem pośrednim jest pchła kocia lub psia. Zwierzęta, będące żywicielem ostatecznym, zakażają się w wyniku połknięcia wyłapywanych z sierści, zakażonych pcheł. Spożyte pchły i jaja dostają się do jelit, a tam rozwijają w dorosłe postaci – tasiemce, które wyglądem przypominają wstążkę.

D. caninum to bardzo niebezpieczny pasożyt. W przewodzie pokarmowym kota lub psa osiąga długość aż 70 cm, a jego główka uzbrojona jest w cztery przyssawki oraz kilka rzędów haków, za pomocą których przyczepia się do ściany jelita. Tam rozwija i składa jaja, które wydalane są wraz z kałem zwierzęcia.

Polska Rada Konsultacyjna ds. Parazytologii Zwierząt Towarzyszących zwraca uwagę właścicieli czworonogów na zwalczanie pcheł u kotów i psów, a także odkażanie miejsca, w którym przebywały zapchlone zwierzęta.

Poczwarka pchły może przetrwać w kokonie, aż 6 miesięcy w szparze podłogi, pod wykładzinami, czy dywanami. Eksperci zalecają regularne odkurzanie pomieszczeń i kojców dla zwierząt, a także comiesięczne stosowanie preparatów o działaniu owadobójczym u zakażonych kotów i psów, do momentu wyeliminowania jaj, larw i poczwarek pcheł.

Czytaj także

Choroba od kota – świerzb

Świerzb jest pospolitą kocią przypadłością, na którą może zachorować również człowiek. Wyróżnia się dwie postaci świerzbu:

  • świerzb uszny – pasożyt przebywa w przewodzie słuchowym kota. Chore zwierzę zaczyna mocno potrząsać głową, drapać się i staje się nerwowe. Z uszu wydziela się mazista, brunatna wydzielina lub suche, ciemne twory powstałe z naskórka przewodu słuchowego oraz odchodów pasożyta,
  • świerzb skórny – rozprzestrzenia się na ciele kota. Początkowo świerzbowce żyją na zewnętrznej części małżowiny usznej kota, szyi, karku, łapkach i pyszczku. Stopniowo przechodzą na brzuch, a następnie w kierunku odbytu. Świerzb skórny można rozpoznać u kota, gdy zobaczymy łyse placki skóry, pozbawione sierści.

Oba rodzaje świerzbowca występują u kotów żyjących na wolności, szczególnie u zwierząt niedożywionych i brudnych. Świerzbowiec bardzo rzadko przenosi się na ludzi, gdyż człowiek nie jest jego żywicielem ostatecznym.

Zagrożenie stanowi wyłącznie dla osób, o obniżonej odporności:

  • po przeszczepach,
  • chorych na AIDS,
  • białaczkę
  • osób starszych.

Gdy dojdzie do zakażenia, w pierwszej kolejności pojawia się zaczerwienienie naskórka i swędzenie. Objawy jednak nie są nasilone i ustępują samoistnie po paru dniach.

Choroba od kota – chlamydioza

Chlamydioza występuje u wszystkich zwierząt gospodarskich, w tym również u kota. Dla kotów patogennym szczepem jest Chlamydia psittaci, wyodrębniony w 1942 r. w USA od kota z zapaleniem płuc. U kotów, C. psittaci jest jedną z przyczyn nawrotowego zapalenia spojówek., na które najczęściej chorują kocięta w wieku 5-12 tygodni.

Zapalenie spojówek roznosi się przez bezpośredni kontakt z wydzieliną worka spojówkowego, bądź wraz z wyciekiem z nosa, wyciekiem z dróg rodnych i kałem.

Zapalenie spojówek występuje po 4 do 10 dni, a trwa około 6 tygodni. Kot jest nosicielem chlamydii nawet przez 1,5 roku.

Człowiek może zarazić się poprzez kontakt ze śluzem ocznym. Chlamydioza typu kociego nie stwarza zagrożenia dla człowieka, który dba o zdrowie swojego pupila i o higienę osobistą. Żeby nie dopuścić do rozwoju choroby kota należy zaszczepić raz w roku.

Czytaj także

Choroba od kota – wścieklizna

Wścieklizna to bardzo poważna choroba zakaźna, która wywoływana jest przez wirusa atakującego ośrodkowy układ nerwowy. Okres wylęgania wirusa jest bardzo długi, bowiem może trwać od 10 dni do nawet 2 lat!

Wirus obecny jest w płynie mózgowo-rdzeniowym chorego zwierzęcia, a w końcowym stadium choroby, także w jego ślinie.

To właśnie ślina chorych dzikich zwierząt, psów, kotów, szczurów, jeży i kun, stanowi potencjalne źródło zakażenia wścieklizną dla człowieka.

Najczęściej do infekcji dochodzi w wyniku pogryzienia przez chore zwierzę. Jeśli zostałeś pogryziony przez zwierzę koniecznie zastosuj się do poniższych rad:

  • pozwól, by przez pewien czas krew mogła swobodnie wypływać z rany,
  • oczyść ranę wodą z mydłem,
  • zdezynfekuj ranę,
  • nałóż jałowy opatrunek,
  • bezzwłocznie zgłoś się do lekarza.

Wścieklizna jest chorobą, której nie można wyleczyć.

Objawy wścieklizny są następujące:

  • gorączka i ból głowy,
  • pieczenie i swędzenie rany,
  • nerwowość i niepokój,
  • łzawienie oczu, rozszerzenie źrenic,
  • potliwość,
  • nasilone wydzielanie śliny,
  • bolesne skurcze mięśni przełyku i gardła podczas połykania,
  • brak apetytu i niechęć do wody,
  • trudności w oddychaniu,
  • napady drgawek,
  • porażanie, apatia, śpiączka.

Czytaj także

Choroba od kota – grzybica

Grzybicę wywołują dermatofity, czyli pasożytnicze mikroskopijne grzyby, żywiące się substancjami zawartymi w komórkach skóry zwierzęcia. Choroba ma wysoki stopień zakażalności. Do zarażenia może dojść podczas głaskania chorego zwierzęcia, czy też na skutek należących do niego przedmiotów np. zabawek.

U człowieka, grzybica wywołuje łuszczące się zmiany skórne, pieczenie oraz świąd. Leczenie jest długotrwałe. Opiera się na przyjmowaniu preparatów doustnych oraz leczniczych kąpieli. Najczęściej grzybicą odzwierzęcą od kota zarażają się dzieci i osoby starsze.

Jeśli kot domowy często wychodzi na zewnątrz i ma kontakt z innymi kotami, warto zastosować profilaktykę pod postacią podania szczepionki.

Poza tym, należy regularnie prać posłania na których zwierzę sypia, a także systematycznie wyczesywać jego futerko.

Choroba od kota – choroba kociego pazura

Choroba kociego pazura wywoływana jest przez bakterie Bartonella, których wyróżnia się, aż 24 gatunki. Bartoneloza stanowi poważne zagrożenie dla weterynarzy i posiadaczy kotów.

Do ponad 90 proc. przypadków zakażenia człowieka tą chorobą dochodzi w wyniku zadrapania przez kota!

Początkowo w ranie pojawiają się zaczerwienione, grudkowate zmiany, które po kilku dniach zamieniają się w pęcherze wypełnione surowicą, a następnie powstają strupy.

Chorobie towarzyszą: złe samopoczucie, ból głowy, gorączka i spadek masy ciała. U 3 na 100 zakażonych chorobą kociego pazura, pojawiają się:

  • drgawki,
  • niedowłady,
  • zaburzenia świadomości,
  • pobudzenie,
  • ataksja móżdżkowa,
  • zapaleniem rdzenia kręgowego,
  • porażenie nerwu odwodzącego,
  • utrata słuchu.

Do innych rzadko występujących objawów należą:

  • hepatomegalia – powiększenie wątroby,
  • splenomegalia – powiększenie śledziony,
  • bóle stawów,
  • zapalenie nerwów jelita,
  • rumień guzkowaty.

Lista powikłań choroby kociego pazura, która rozwinęła się u człowieka jest bardzo długa, dlatego choroba nie powinna być lekceważona.

Niestety obecnie na rynku nie ma szczepionki przeciwko tej chorobie, dlatego należy dbać o działania profilaktyczne.

Najważniejsze z nich to:

  • przestrzeganie zasad higieny w kontaktach z kotami i psami,
  • mycie rąk po zabawie z czworonogiem,
  • dezynfekowanie ran i zadrapań,
    niedopuszczanie do lizania ran przez kota i psa,
  • zwalczanie pcheł
  • leczenie chorych zwierząt.

ZOBACZ: nowy gatunek kleszcza w Polsce! Opowiadają Dorota Dwużnik z Zakładu Parazytologii, Wydział Biologii Uniwersytetu Warszawskiego i dr Marta Hajdul-Marwicz, autorka bloga Za-kleszcz-ona Polska

Przeczytaj na temat wyników badań naukowych:

Wideo

Rozpowszechnianie niniejszego artykułu możliwe jest tylko i wyłącznie zgodnie z postanowieniami „Regulaminu korzystania z artykułów prasowych”i po wcześniejszym uiszczeniu należności, zgodnie z cennikiem.

Komentarze

Ta strona jest chroniona przez reCAPTCHA i obowiązują na niej polityka prywatności oraz warunki korzystania z usługi firmy Google. Dodając komentarz, akceptujesz regulamin oraz Politykę Prywatności.

Podaj powód zgłoszenia

Nikt jeszcze nie skomentował tego artykułu.
Dodaj ogłoszenie

Wykryliśmy, że nadal blokujesz reklamy...

To dzięki reklamom możemy dostarczyć dla Ciebie wartościowe informacje. Jeśli cenisz naszą pracę, prosimy, odblokuj reklamy na naszej stronie.

Dziękujemy za Twoje wsparcie!

Jasne, chcę odblokować
Przycisk nie działa ?
1.
W prawym górnym rogu przegladarki znajdź i kliknij ikonkę AdBlock. Z otwartego menu wybierz opcję "Wstrzymaj blokowanie na stronach w tej domenie".
krok 1
2.
Pojawi się okienko AdBlock. Przesuń suwak maksymalnie w prawą stronę, a nastepnie kliknij "Wyklucz".
krok 2
3.
Gotowe! Zielona ikonka informuje, że reklamy na stronie zostały odblokowane.
krok 3