Dlaczego dochodzi do łysienia?
Łysienie rozwija się zazwyczaj stopniowo – najpierw widoczne jest przerzedzenie włosów lub poszerzenie przedziałka, a dopiero później pojawiają się wyraźne ogniska bez włosów. Objawy zależą od typu łysienia: u mężczyzn częściej powstają zakola i ubytek włosów na czubku głowy, natomiast u kobiet przerzedzenie bywa bardziej równomierne i dotyczy głównie okolicy przedziałka. W łysieniu ogniskowym pojawiają się okrągłe lub owalne „placki” bez włosów na skórze głowy, brodzie, brwiach lub innych częściach ciała.
Najczęściej wypadanie włosów nie ma jednej przyczyny. U większości osób jest wynikiem nakładania się kilku czynników, które z czasem zaburzają cykl wzrostu włosa. Możliwe przyczyny nadmiernego wypadania włosów:
predyspozycje genetyczne i nadwrażliwość mieszków włosowych na hormony płciowe;
wahania hormonalne (ciąża, połóg, menopauza, choroby tarczycy);
choroby skóry głowy (łojotokowe zapalenie skóry, grzybice);
choroby autoimmunologiczne (np. łysienie plackowate, choroby tarczycy);
przewlekły lub nagły stres, zaburzenia lękowe i depresyjne;
niedobory żelaza, witaminy D, witamin z grupy B, cynku;
działanie leków (m.in. niektóre preparaty stosowane w terapii nadciśnienia, dny moczanowej, chorób reumatycznych, nowotworów);
urazy, oparzenia, blizny oraz długotrwałe mechaniczne napinanie włosów (ciasne upięcia, przedłużanie włosów, agresywne zabiegi chemiczne).
Połączenie predyspozycji genetycznej z wpływem hormonów odpowiada za łysienie androgenowe, najczęstszą postać łysienia zarówno u mężczyzn, jak i u kobiet. Z kolei przy gwałtownym stresie, ciężkiej chorobie czy po porodzie może rozwinąć się tzw. łysienie telogenowe, w którym włosy wypadają równomiernie na całej głowie. Zrozumienie typu i przyczyny łysienia jest pierwszym krokiem do dobrania odpowiedniego postępowania.
Jak diagnozuje się łysienie?
Rozpoznanie łysienia opiera się na wywiadzie i badaniu skóry głowy. Lekarz pyta o czas trwania problemu, tempo wypadania włosów, stosowane leki, przebyte choroby, sposób pielęgnacji włosów oraz występowanie podobnych problemów u członków rodziny. Obserwuje również, w jakich miejscach włosy wypadają najbardziej i czy na skórze widoczne są zaczerwienienia, łuszczenie lub blizny.
Jeśli wstępne badanie sugeruje, że łysienie może mieć związek z chorobą ogólnoustrojową lub zaburzeniami hormonalnymi, lekarz rozszerza diagnostykę o badania dodatkowe. Badania wykonywane w diagnostyce łysienia mogą obejmować:
badania krwi (m.in. morfologia, żelazo, ferrytyna, witamina D, hormony tarczycy, czasem hormony płciowe);
badanie skóry głowy w powiększeniu (dermatoskopia, trichoskopia) w celu oceny mieszków włosowych i stanu skóry;
badania w kierunku chorób autoimmunologicznych lub zapalnych, jeśli objawy na to wskazują;
w wybranych przypadkach biopsję skóry głowy, gdy istnieje podejrzenie łysienia bliznowaciejącego lub innego rzadkiego schorzenia.
Lista badań jest dostosowywana indywidualnie – nie każdy pacjent potrzebuje pełnego zestawu. Ważne jest, by nie leczyć łysienia samodzielnie wyłącznie kosmetykami, ale najpierw określić jego typ i możliwe tło chorobowe. Dzięki temu można dobrać leczenie ukierunkowane na konkretną przyczynę i realnie wpłynąć na dalszy przebieg choroby. Diagnozowaniem i leczeniem łysienia zajmuje się trycholog w Doctorpro Łódź.
Jak leczy się łysienie?
Postępowanie w łysieniu ma na celu spowolnienie wypadania włosów i poprawę kondycji mieszków włosowych. Plan terapii dobiera się na podstawie rozpoznanego typu łysienia, przyczyny oraz nasilenia objawów. U części pacjentów wystarczą zmiany stylu życia i leczenie choroby podstawowej, u innych potrzebne są leki miejscowe, doustne oraz zabiegi trychologiczne. Leczenie farmakologiczne łysienia może obejmować:
preparaty do stosowania miejscowego stymulujące wzrost włosów;
leki doustne w przypadku łysienia związanego z zaburzeniami hormonalnymi lub autoimmunologicznymi;
uzupełnianie niedoborów (np. żelaza, witaminy D, witamin z grupy B, cynku);
leki działające na chorobę podstawową, np. w przypadku chorób tarczycy, łojotokowego zapalenia skóry czy grzybic;
w wybranych sytuacjach blokery androgenów lub inne leki wpływające na gospodarkę hormonalną (zawsze pod kontrolą lekarza).
Dobór leków i czas terapii są indywidualne, a efekty zwykle pojawiają się dopiero po kilku miesiącach systematycznego stosowania. Samodzielne łączenie wielu preparatów bez nadzoru specjalisty może utrudniać ocenę skuteczności terapii i zwiększać ryzyko działań niepożądanych.
Uzupełnieniem leczenia farmakologicznego mogą być zabiegi poprawiające odżywienie mieszków włosowych i krążenie w skórze głowy. W leczeniu łysienia stosuje się m.in. mezoterapię igłową skóry głowy (podawanie w głąb skóry koktajli z witaminami, mikroelementami i innymi składnikami dobranymi przez lekarza). Mezoterapia nie zastępuje leczenia przyczyny łysienia, ale może wspierać kondycję skóry głowy i włosów w ramach kompleksowego planu terapii.
