Chorujesz na depresję? Możesz ubiegać się o zasiłek pielęgnacyjny. Kto dostanie pieniądze i jak złożyć wniosek?

Depresja może być podstawą do uzyskania zasiłku pielęgnacyjnego, ale tylko wtedy, gdy realnie ogranicza samodzielne funkcjonowanie i zostanie to potwierdzone odpowiednim orzeczeniem. Choć kwota świadczenia nie jest wysoka, dla wielu osób stanowi ważne wsparcie w codziennym życiu. Kluczem do sukcesu jest dobra dokumentacja medyczna i przejście procedury krok po kroku.

Zasiłek pielęgnacyjny to świadczenie pieniężne, którego celem jest częściowe pokrycie kosztów wynikających z niezdolności do samodzielnej egzystencji. W przeciwieństwie do wielu innych form pomocy społecznej, nie obowiązuje tu kryterium dochodowe – liczy się wyłącznie stan zdrowia i spełnienie ustawowych warunków.

Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego mają wyłącznie osoby spełniające jeden z poniższych warunków:

• dzieci do 16. roku życia posiadające orzeczenie o niepełnosprawności,

• osoby powyżej 16. roku życia z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

• osoby powyżej 16. roku życia z orzeczeniem o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, jeśli niepełnosprawność powstała przed ukończeniem 21. roku życia,

• osoby, które ukończyły 75 lat – w tym przypadku zasiłek przyznawany jest automatycznie.

Sama diagnoza depresjinie oznacza automatycznego prawa do zasiłku. Kluczowe znaczenie ma to, jak choroba wpływa na codzienne funkcjonowanie.

W 2026 roku komisje orzekające będą zwracać szczególną uwagę na:

• stopień samodzielności w życiu codziennym,

• zdolność do wykonywania podstawowych czynności,

• możliwość podjęcia i utrzymania pracy,

• ogólną niezdolność do samodzielnej egzystencji.

To właśnie na tej podstawie ustalany jest stopień niepełnosprawności, który otwiera drogę do świadczenia.

Starając się o orzeczenie, warto dobrze przygotować dokumentację medyczną. Komisja bierze pod uwagę m.in.:

• historię leczenia psychiatrycznego,

• nawracający charakter depresji,

• przebyte lub aktualne hospitalizacje,

• opis objawów, takich jak:

  • brak energii,

  • problemy z koncentracją,

  • wycofanie społeczne,

  • myśli samobójcze,

  • trudności w samodzielnym funkcjonowaniu.

Im pełniejsza dokumentacja, tym większa szansa na rzetelną ocenę stanu zdrowia.

Na początku należy zgromadzić aktualną dokumentację medyczną oraz uzyskać zaświadczenie o stanie zdrowia od lekarza prowadzącego. Dokument ten nie może być starszy niż 30 dni w momencie składania wniosku.

Komplet dokumentów składa się do Powiatowego Zespołu do spraw Orzekania o Niepełnosprawności (PZOON). To ten organ ustala stopień niepełnosprawności.

• w razie decyzji odmownej można odwołać się do Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w ciągu 14 dni,

• jeśli decyzja WZON również jest niekorzystna, przysługuje odwołanie do Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (za pośrednictwem WZON) w terminie 30 dni od doręczenia decyzji.

Po uzyskaniu orzeczenia możesz złożyć wniosek o zasiłek pielęgnacyjny:

• w MOPS lub GOPS właściwym dla miejsca zamieszkania,

• albo online przez portal Emp@tia.

W 2026 roku wysokość zasiłku pielęgnacyjnego wynosi 215,84 zł miesięcznie. Kwota ta pozostaje niezmienna od 2019 roku. Według zapowiedzi możliwa jest jej podwyżka dopiero w 2027 roku.

Zasiłek nie zostanie przyznany, jeśli:

• pobierasz dodatek pielęgnacyjny z ZUS – nie można łączyć obu świadczeń,

• przebywasz w placówce zapewniającej całodobową, bezpłatną opiekę, np. w domu pomocy społecznej,

• członek rodziny pobiera podobne świadczenie za granicą, w krajach objętych unijną koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego.